21 lipca 2017. imieniny: Andrzej, Wiktor, Daniel
Położenie
POŁOŻENIE
fot.D.Szymański

Gmina Drohiczyn położona jest w południowo-zachodniej części województwa podlaskiego. Przez gminę przebiega droga krajowa nr 637 (Warszawa - Siemiatycze - granica państwa). W pobliżu przebiega droga krajowa Białystok - Lublin. Dogodne połączenia autobusowe z Warszawą (7 linii w ciągu dnia w obie strony). Sąsiaduje z gminami: Siemiatycze, Grodzisk, Perlejewo (podlaskie). Południową i zachodnią granicę gminy stanowi rzeka Bug, za która leżą gminy Sterdyń, Jabłonna Lacka, Repki, Korczew, Platerów oraz Sarnaki (woj. mazowieckie).

Drohiczyn położony na wysokim brzegu Bugu to miasto o bogatej i burzliwej przeszłości. Jest jednym z 4 grodów koronacyjnych w Polsce. Teraz położone nieco na uboczu głównych szlaków stara się odzyskać dawną świetność. Zabytki odbudowano po wojnie głównie dzięki staraniom mieszkańców miasta. Piękno miasteczka i jego krajobrazów nadają mu niepowtarzalny urok. Nadbużańskie plenery wykorzystywano w trakcie realizacji filmu "Nad Niemnem". Górę Zamkową utrwalił Andrzej Wajda z filmach "Kronika wypadków miłosnych" i "Panny z Wilka", a jedną z głównych ról grał w tym drugim filmie znakomity polski aktor - rodowity drohiczynianin Daniel Olbrychski. Drohiczyn pojawiał się także w literaturze. Na kartach powieści Klementyny Sołnowicz-Olbrychskiej, wspomnieniach Zenona Skrzypowskiego oraz w "Ogrodzie młodości" - Barbary Wachowicz. Obecnie miasto jest siedzibą władz miejskich i gminnych oraz stolicą Diecezji Drohiczyńskiej. 10 czerwca 1999 roku odbyło się tu spotkanie ekumeniczne z Ojcem Świętym Janem Pawłem II. Wydarzenie to zostało upamiętnione postawieniem obelisku i krzyża.

Ze względu na położenie w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki Bug i dość wyraźną rzeźbę polodowcową (unikalne walory krajobrazowe) gmina posiada tereny doskonałe do rekreacji i wypoczynku, szczególnie wędkowania. Atrakcyjność terenu podnoszą zabytkowe zespoły sakralne oraz miejsca widokowe.Główne walory przyrodniczo-krajobrazowe doliny Bugu: 

  • naturalne koryto rzeczne z licznymi skarpami, mieliznami, wyspami, z przepieknymi starorzeczami zwanymi bużyskami, rozległymi łąkami i pastwiskami,
  • wysokie krawędzie wysoczyzny morenowej, z rozległą panoramą widokową na dolinę Bugu (np. Góra Zamkowa w Drohiczynie),
  • bogactwo fauny i flory z dużym udziałem rzadkich, ginących i chronionych roślin i zwierząt,
  • leśne oazy ciszy i spokoju.

fot..S. Adamczuk

  • CIEKAWE MIEJSCA:

    GÓRA ZAMKOWA- - wczesnośredniowieczne grodzisko, miejsce bezcennych wykopalisk współczesnych archeologów. Wspaniały widok na dolinę Bugu. Na szczycie wzgórza stoi obelisk postawiony w 1928 r. na pamiątkę odzyskania niepodległości przez Polskę. Bodajże ostatnią i to niepewną wzmianką o ruinach drohickiego zamku był artykuł w 112 nr "Tygodnika Ilustrowanego" z 1870 r. Autor pisze, że "pewien starzec, mieszkaniec Drohiczyna, opowiadał przed kilku laty, że pamiętał szczątki zamku i drogę wiodącą do niego, po której można było wjechać poszustną kolasą". Natomiast wspomniany w części poświęconej historii miasta Zygmunt Gloger penetrował "pieczarę" w Górze Zamkowej, która jego zdaniem była pozostałością po zamkowym lochu.

KATEDRA pw. TRÓJCY PRZENAJŚWIETSZEJ
fot. D. Szymański

KATEDRA pod wezwaniem św. Trójcy Przenajświętszej wraz z budynkami klasztoru Jezuitów. W 1392 r. drewniany kościół p.w. Świętej Trójcy ufundował Władysław Jagiełło. W 1555 r. murowany kościół farny p.w. św. Trójcy ufundowali mieszczanie drohiczyńscy. Z pewnością świadczy to o zamożności ówczesnych mieszkańców miasta. Zasadniczy zrąb murów pochodzi właśnie z początku XVIII w. Po sprowadzeniu jezuitów w 1654 r. i ufundowaniu kolegium powstał tu ważny ośrodek edukacji młodzieży. Kolegium zniszczono po raz pierwszy w latach I wojny światowej. Restaurację przeprowadzono po 1918 r. jednak okupacja sowiecka i niemiecka powtórnie doprowadziła kościół wraz z sąsiadującymi budynkami do ruiny. Zespół odbudowano po wojnie. W południowym i wschodnim skrzydle klasztoru mieści się Kuria Diecezjalna. W budynku kolegium jezuickiego mieści się obecnie Seminarium Duchowne.


ZESPÓŁ KLASZTORNY FRANCISZKANÓW
fot. D. Szymański

ZESPÓŁ KLASZTORNY FRANCISZKANÓW składa się z kilku obiektów. Najważniejszym jest kościół p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, późnobarokowy z potężną wieżą-dzwonnicą. Podobnie jak inne zabytki Drohiczyna był on wielokrotnie niszczony i odbudowywany. Według niepoświadczonej tradycji zgromadzenie zakonne franciszkanów osadziło się w Drohiczynie w 1350 r. W 1409 r. wielki książę litewski Witold uposażył wybudowany wówczas drewniany klasztor i kościół. Klasztor franciszkański spełniał wówczas poza wszystkimi funkcjami religijnymi także funkcję ośrodka życia kulturalnego i towarzyskiego szlachty ziemi drohickiej. Murowany kościół powstał w I ćwierci wieku XVII. W 1730 r. wzniesiono nową fasadę i kościół otrzymał nowy ołtarz. W końcu XVIII w. wybudowano kaplicę Matki Boskiej Loretańskiej. W 1832 r. nastąpiła kasata zakonu. Przebudowano go ok. 1840 r. na cerkiew prawosławną, a w budynkach klasztornych zamieszkały mniszki prawosławne. Ok. 1865 r. mniszki przeniosły się do klasztoru benedyktynek a klasztor zamieniono na koszary. W XIX w. kościół był już mocno zdewastowany. Po odzyskaniu niepodległości zawiązał się komitet odbudowy kościoła. Prace przy jego rekonstrukcji trwały do 1930 r. W czasie okupacji sowieckiej ponownie nastąpiła dewastacja kościoła. Trwający trzy doby pożar dachu rozpoczęty 22 VI 1941 r. strawił poszycie kościoła i dzwonnicy. Dopiero 15 VIII 1949 r. nastąpiła rekoncyljacja kościoła. Ponownie jego odbudowa była związana z aktywną postawą duchownych i mieszkańców Drohiczyna. Gruntowne prace rekonstrukcyjne we wnętrzu świątyni trwały do 1963 r.

Kościół posiada niezwykle jasne barokowe wnętrze. Jest to trójnawowa bazylika, której nawa główna jest sklepiona sklepieniem kolebkowym z lunetami. Obok kościoła znajdują się zabudowania poklasztorne z lat 1730-51, mieszczące w latach 1922-1939 gimnazjum im J.I. Kraszewskiego obecnie zaś liceum ogólnokształcące. Z klasztorem był związany Karol Antoni Zera franciszkanin żyjący w I połowie XVIII w. zbieracz dowcipów opowiadanych w środowisku klasztornym, a zarazem doskonały znawca życia swojej prowincji, którego zbiór anegdot "Vorago rerum (otchłań rzeczy) torba śmiechu ..." opublikował w 1893 r. Z. Gloger. Oto jedna z opowiastek zamieszczona w zbiorku: " Wiadomy jest zwyczaj, iż zakonnicy w klasztorze otrzymują zawsze rano na śniadanie piwo. Otóż jeden ksiądz który słabując, do refektarza na piwo nie chadzał, ale, gdy rano na śniadanie zadzwonią, chłopca do szafarza z dzbankiem posyłał, słyszałem sam, jako zawsze przykazował: -A proś, żeby ksiądz szafarz dał piwa żydowskiego, a nie chrześcijańskiego, bo widzisz - mówi do mnie -ja, choć jestem ksiądz katolicki, ale wole piwo nieochrzczone, o co podejrzewam szafarza, iż czasem z gorliwości chrześcijańskiej to czyni".

Kolejne wydanie "Vargo rerum" dokonane przez Kazimierę Żukowską ukazało się w 1980 r.


ZESPÓŁ KLASZTORNY s. BENEDYKTYNEK

fot.Tomasz Nowacki

BAROKOWY ZESPÓŁ KLASZTORNY BENEDYKTYNEK składa się z kościoła p.w. Wszystkich Świętych i klasztoru. W roku 1621 przy kościele p.w. Wszystkich Świętych, istniejącym od 1560 r. Wojciech Niemira osadził zakonnice benedyktynki, sprowadzone tu z Torunia. Kościół wzniesiono w latach 1734-1738. Jego fundatorem był Wiktoryn Kuczyński. Zakonnice tego klasztoru prowadziły nauczanie dziewcząt ze środowiska szlacheckiego. Mimo ograniczeń benedyktynki drohiczyńskie prowadziły swą oświatową działalność, aż do kasaty zakonu w 1865 r. W końcu XIX w. klasztor wraz z kościołem były poważnie zdewastowane. Wtedy to dziedziczka pobliskiego Korczewa Krystyna Ostrowska rozpoczęła starania o odbudowę kościoła i klasztoru Panien Benedyktynek. W 1919 r. zawiązał się Komitet Odbudowy Kościoła i Klasztoru Sióstr Benedyktynek. Dzięki działalności komitetu także w okresie międzywojennym wyremontowano sklepienia, wstawiono okna i ułożono posadzki. W owym czasie był to kościół szkolny. Kościół pośród innych zabytków miasta wyróżnia się piękną rokokową fasadą.

CERKIEW p.w. św. MIKOŁAJA CUDOTWÓRCY

fot. Tomasz Nowacki

CERKIEW  pod wezwaniem św. Mikołaja Cudotwórcy. Cerkiew klasycystyczna, wzniesiona w 1792 r. jako cerkiew greko-katolicka przy klasztorze bazylianów. Po wywiezieniu bazylianów po powstaniu listopadowym świątynia została pierwotnie zamknięta. Po odzyskaniu niepodległości pobazyliańska świątynia pounicka pozostała w rękach prawosławnych. W czasie II wojny światowej w latach 1939 - 1941 bolszewicy urządzili w cerkwi rzeźnię.We wnętrzu zwraca uwagę bogaty ikonostas i otoczona kultem ikona Zesałania Ducha Świętego z XVII wieku. Przed cerkwią murowana brama z końca XVII w. 

W Drohiczynie znajdują się ponadto: muzeum regionalne (zbiory archeologiczne i etnograficzne), malarstwo poplenerowe, rzeźba, zmienne wystawy, muzeum diecezjalne (zbiory mieszczą się w kilku salach. Jest wśród nich sala papieska - z fotelem, na którym w 1999 roku zasiadł w Drohiczynie Jan Paweł II, z obrazami, pamiątkowymi medalami i monetami, okolicznościowymi znaczkami i pocztówkami. W innych salach można obejrzeć zabytkowe rzeźby i obrazy, a także oryginalne dokumenty królewskie podpisane przez Władysława IV, Jana Kazimierza i Augusta II) , Ośrodek Kultury z kinem, biblioteka z dostepem do internetu, stacje paliw (LPG), ośrodek zdrowia, posterunek policji, poczta, bank (bankomat) apteki. Miejsca noclegowe w zakładce TURYSTYKA.




fot. S. Adamczuk

Gmina ma zróżnicowane warunki do produkcji rolnej, co związane jest z układem gleb: od słabych w rejonie rzeki do lepszych w głąb gminy. Przeważają gleby średnie i dobre.

ZAPROSZENIE

Wspaniałe położenie geograficzne, piękne okolice, bogata fauna i flora, zabytki kultury stwarzają warunki, aby właśnie tu inwestować oraz nawiązywać kontakty gospodarcze i handlowe, a także by uczynić z naszego regionu bazę dla rozwoju turystyki i wypoczynku.

Mamy zaszczyt zaprosić Państwa do odwiedzenia gościnnej i pięknej Ziemi Drohickiej życząc przyjemnego wypoczynku, jak najmilszych wrażeń skłaniających do ponownego odwiedzenia naszych stron.

tekst i zdjęcia: U.Tomasik